W lutym 1918 został internowany w Gyulafehérvár, skąd zbigł w kwietniu do Wadowic i ukrywał się jako „chory” w szpitalu wojskowym do rozpadu Austro-Węgier.
4 listopada zgłosił się w Komendzie POW w Przemyślu, a 7 listopada w Krakowie wstąpił do szwadronu kadrowego 1 pułku ułanów pod dowództwem porucznika Antoniego Jabłońskiego. W styczniu 1919, po rozwinięciu szwadronu w dywizjon 1 Brygady Kawalerii, objął dowództwo oddziału karabinów maszynowych. 16 marca 1919 został dowódcą szwadronu karabinów maszynowych nowo powstałego 11 pułku ułanów. 18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich służący w 1 Brygadzie Kawalerii został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem kawalerii z równoczesnym przeniesieniem do 11 puł.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919, poz. 1148. W szeregach 11 pułku ułanów walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami.