Jej bracia, panowie z majątku Naugard, umieścili ją w klasztorze i zobowiązali się uiszczać na jego rzecz corocznie czternaście florenów, jednego wołu, cztery świnie, sześć owiec, cztery miary (Drömt) żyta, cztery miary jęczmienia, beczkę piwa, funt pieprzu, beczkę dorszy, tuzin śledzi oraz co roku nową czapkę jako element odzieży, w formie wsparcia na utrzymanie nowej siostry zakonnej.

Z dostępnych źródeł wiadomo, że ostatnia siostra konwentu w Wolinie zmarła w 1560 roku, w związku z czym nie widziano już przeszkód, by klasztor całkowicie zlikwidować i jego stosunkowo rozległe dobra połączyć z domeną urzędową Wolina. W trakcie oblężenia miasta przez wojska brandenburskie w 1675 doszło do pożaru, który poważnie uszkodził zabudowania zamku, klasztoru i kościoła. Około 1750 roku zdecydowano o rozbiórce zniszczonych obiektów, pozostawiając jedynie piwnice. Na fundamentach jednego ze skrzydeł zamku wzniesiono później dwór, który przetrwał do współczesności.