Również nikt nie powinien podejmować się budowy ołtarza, wikarii ani kaplicy w mieście – poza rodzinami książęcymi, które jednak także wymagały wcześniejszej zgody prowizora. Rada Wolina przyznała klasztorowi prawo budowy domów aż po wielkie wzgórze położone przed miastem, zwane „grodziskiem” (), będące prawdopodobnie pozostałością dawnego słowiańskiego grodu obronnego. Klasztor mógł również zatrudniać własnych rzemieślników, zwłaszcza sukienników, szewców i garbarzy.

Odpowiedni dokument fundacyjny klasztoru cysterek w Wolinie wystawiono 20 lutego 1288 roku w Űckermünde. W lutym tegoż roku biskup kamieński Herman zatwierdził przekazany przez księcia Bogusława IV patronat nad wolińską parafią w celu założenia nowego klasztoru. Ponadto, w obecności dworu książęcego, w ratuszu miejskim w Wolinie sporządzono dokument nadania, podpisany przez miejskich konsulów. Początkowo na lokalizację przyszłego konwentu wyznaczono teren poza murami miasta, w okolicy portu nad Dziwną. Rok po założeniu, w 1289, klasztor w Wolinie obsadził (na wyspie Uznam) zakonnikami. Wkrótce jednak uznano za konieczne oddzielenie obu konwentów i usamodzielnienie ich – co nastąpiło w 1305 roku z inicjatywy fundatora, księcia Bogusława. Ustalono wówczas, że Świna wyznaczać będzie granicę między posiadłościami obu klasztorów.