W 1668 w miejscowej kopalni węgla doszło do samozapłonu tegoż surowca; węgiel tli się do dziś, a miejsce to, znane jako , chronione jest jako pomnik przyrody. W latach 1673–1697 miejscowość okupowały wojska francuskie. W 1741 wybudowano drogę do Saarbrücken przez dolinę rzeki . W 1745 Dudweiler zamieszkiwało 26 rodzin luterańskich, 7 rodzin katolickich i 3 rodziny kalwińskie, zatem populacja wsi wynosiła około 300–350 osób. W 1762 wzniesiono tu dworek książęcy, prawdopodobnie wg projektu . W czerwcu 1770 roku miejscowość odwiedził Johann Wolfgang von Goethe, goszcząc w kopalni węgla i podziwiając . W latach 1792–1815 z przerwami miejscowość okupowali Francuzi.
W 1818 Dudweiler liczył 2124 mieszkańców. 16 października 1852 otwarto linię kolejową Saarbrücken–Dudweiler–Neunkirchen. W 1859 mieszkało tutaj 3661 osób. W 1870, podczas francusko–pruskiej bitwy pod Spicheren, w Dudweiler funkcjonował szpital polowy założony przez katolickiego proboszcza. W 1900 Dudweiler zamieszkiwało już 16 320 osób.