Uczucie oceaniczne (niem. ozeanisches Gefühl) – termin wprowadzony do dyskursu psychoanalitycznego przez Sigmunda Freuda w pracy Kultura jako źródło cierpień (1930), na podstawie korespondencji z pisarzem Romainem Rollandem. Odnosi się do subiektywnego, mistycznego poczucia bezgranicznej jedności ze światem zewnętrznym i bywa uznawane za jedno ze źródeł przeżyć religijnychDe Mijolla, Alain (red.). International Dictionary of Psychoanalysis. Detroit: Macmillan Reference USA, 2005, hasło: „Oceanic feeling”..
Geneza pojęcia Pojęcie to po raz pierwszy pojawiło się w liście Romaina Rollanda do Freuda. Rolland, w odpowiedzi na ateistyczną tezę z pracy Freuda Przyszłość pewnego złudzenia, zasugerował, że prawdziwym źródłem religijności nie jest infantylna potrzeba opieki, lecz głębsze, uniwersalne doświadczenie, które nazwał „uczuciem oceanicznym”.
Interpretacja psychoanalityczna Freuda Freud, przyznając, że sam nie doświadcza tego rodzaju uczucia („nie mogę w sobie odkryć tego ‘oceanicznego’ uczucia”), podjął próbę jego psychoanalitycznego wyjaśnienia, unikając interpretacji mistycznej.