Emil Wierzbiański (ur. 18 stycznia 1897 we Lwowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Emila i Józefy z domu Feit urodzony 18 stycznia 1897 we Lwowie, ówczesnej stolicy Królestwa Galicji i Lodomerii. Był starszym bratem Bolesława (ur. 1900), inżyniera, podporucznika taborów rezerwy, odznaczonego Medalem Niepodległości. Uczęszczał do c. k. Gimnazjum IV we Lwowie. Przed I wojną światową był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich.
Od 1915 walczył w szeregach 1 pułku ułanów Legionów Polskich. 21 grudnia 1916 zdał egzamin z zakresu klasy szóstej gimnazjum. Od 3 lutego do 4 kwietnia 1917 był uczniem kawaleryjskiego kursu podoficerskiego w Ostrołęce, który ukończył z wynikiem dobrym w stopniu starszego ułana. W roku szkolnym 1917/1918 kontynuował naukę w klasie siódmej c. k. Gimnazjum IV we Lwowie.