Od 1918 w Wojsku Polskim. W szeregach 5 pułku artylerii polowej walczył na wojnie z Ukraińcami, a następnie na wojnie z bolszewikami. 17 lipca 1919 został mianowany z dniem 1 lipca 1919 podporucznikiem w artyleriiDz. Rozk. Wojsk. Nr 80 z 26 lipca 1919, poz. 2713.. Pełnił funkcję oficera młodszego 8 baterii III dywizjonu. Wyróżnił się 5 września 1920 w bitwie o Busk, w której został ciężko ranny w brzuch. 11 lutego 1921 ówczesny major Henryk Kreiss sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w artylerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. W tym czasie pełnił służbę w baterii zapasowej 5 pap.
W październiku 1921 został przeniesiony do nowo sformowanego 11 pułku artylerii polowej w Stanisławowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 553. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 1 stycznia 1927 i 51. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W lipcu 1928 został przeniesiony z 11 pap do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu. W szkole pełnił funkcję dowódcy III oddziału ćwiczebnego, a następnie oficera łączności.