José Míguez Bonino (ur. 5 marca 1924 w Rosario, zm. 1 lipca 2012 w Tandil) – argentyński teolog protestancki, metodysta, jeden z pionierów latynoamerykańskiej teologii wyzwolenia, działacz ekumeniczny i społeczny, uczestnik Soboru Watykańskiego II jako jedyny protestancki obserwator z Ameryki Łacińskiej.
Życiorys Jego matka była pochodzenia włoskiego, a ojciec galicyjskiego. Od młodości związany był z Kościołem Metodystycznym, w którym aktywnie działał. W latach 1943–1948 studiował teologię na Uniwersytecie w Buenos Aires. Po zakończeniu studiów działał duszpastersko w Boliwii, a następnie jako pastor w Mendozie w Argentynie.
Wkrótce wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie ukończył studia magisterskie w Candler School of Theology w Atlancie. W 1954 został profesorem teologii dogmatycznej w Buenos Aires, a w 1958 podjął dalsze studia na Union Theological Seminary w Nowym Jorku. Tam w 1960 obronił doktorat, poświęcony problematyce ekumenizmu.
W 1961 objął funkcję dyrektora Wydziału Teologii Ewangelickiej (późniejszy ISEDET – Ewangelicki Instytut Studiów Wyższych w Teologii), gdzie kierował studiami podyplomowymi.