Równocześnie pełnił funkcję głównego pastora Kościoła Metodystycznego w Buenos Aires.

Działalność ekumeniczna i społeczna Podczas Soboru Watykańskiego II (1962–1965) był jedynym protestanckim obserwatorem z Ameryki Łacińskiej.

W latach 1961–1977 był członkiem Komisji ds. Wiary i Porządku Światowej Rady Kościołów (WCC), a w latach 1975–1983 pełnił funkcję członka prezydium tej organizacji. W latach 1970–1976 był sekretarzem wykonawczym Południowoamerykańskiego Stowarzyszenia Instytucji Teologicznych.

W 1994 został wybrany do Zgromadzenia Konstytucyjnego, które dokonało nowelizacji konstytucji Argentyny. Choć nie był członkiem żadnej partii politycznej, aktywnie uczestniczył w pracach nad zapisami dotyczącymi praw człowieka i kwestii społecznych.

Myśl teologiczna Był mocno związany z ideami ewangelii społecznej, choć krytykował jej nadmierny idealizm oraz teologiczne uproszczenia. W swojej pracy dążył do powiązania przesłania biblijnego z zaangażowaniem społecznym i etyką polityczną, szczególnie w kontekście ubóstwa i obrony praw człowieka.

Ważną inspiracją w jego myśli była teologia Karla Bartha.