Na początku 1814 roku stanął na czele oddziałów walczących na Półwyspie Apenińskim i wyparł przeciwnika z Modeny i Parmy. Po awansie na marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant) w 1815 roku, służył po rozkazami Vincenta von Bianchi, z którym zdobył Rzym, za co został podniesiony przez papieża Pius VII do ranki Księcia Rzymu. W 1817 roku znalazł się na służbie u władcy Królestwa Obojga Sycylii Ferdynanda I, jednak już w 1820 roku powrócił do służby w armii austriackiej. W 1829 został mianowany komendantem wybrzeża Adriatyku. W 1838 roku otrzymał awans na stopień generała artylerii (niem. Feldzeugmeister) i objął dowództwo nad jednostkami na Śląsku i Morawach. Po wybuchu wojny z Piemontem stanął na czele korpusu, który ruszył na pomoc marszałkowi Josephowi Radetzky'emu. Podczas kampanii we Włoszech ciężko zachorował i musiał zrezygnować z dowództwa. Po rekonwalescencji uczestniczył w pacyfikacji powstania węgierskiego, służąc pod rozkazami Josipa Josip Jelačića. Dowodzone przez niego oddziału zajęły Osijek oraz walczyły w rejonie Komarny. W 1849 roku został mianowany marszałkiem polnym (niem. Feldmarschall). Po wybuchu wojny francusko austriackiej, w wieku 82 lat powrócił do służby jako ochotnik i uczestniczył między innymi w bitwie pod Solferino. Do śmierci, w 1862 roku, pozostawał szefem 30. Pułku Piechoty.