Projekt i budowa „Dardo” był okrętem prototypowym typu czterech włoskich niszczycieli, nazwanego od niego typem Dardo (znanego także jako typ Freccia). Zostały zaprojektowane jako niszczyciele średniej wielkości, stanowiące rozwinięcie typu Turbine, dysponujące większą prędkością i zasięgiem pływania. Ich uzbrojenie stanowiły również cztery armaty kalibru 120 mm w podwójnych stanowiskach, ale nowszego modelu, o dłuższej lufie i większej donośności. Widoczną zmianą stało się zastosowanie jednego szerokiego komina zamiast dwóch, przez co stały się pierwszymi włoskimi niszczycielami o charakterystycznej dla późniejszych konstrukcji jednokominowej architekturze.

„Dardo” został zamówiony razem z pozostałymi okrętami typu w ramach programu na 1928/1929 rok. Zbudowano go wraz z bliźniaczym „Strale” w stoczni w (część Genui), będącej autorem projektu, która w toku budowy została przekształcona w konsorcjum OTO (Odero-Terni-Orlando). Stępkę pod jego budowę położono jako pierwszego okrętu typu 23 stycznia 1929 roku, a wodowany był 6 września 1930 roku, jako drugi po bliźniaczym „Freccia”. Cena kontraktowa wynosiła 14,45 mln lirów. 16 października 1931 roku „Dardo” odbył (również po „Frecci”). Na próbach okręt nie osiągnął mocy projektowej, ale został zaakceptowany z uwagi na przekroczenie prędkości projektowej.