Na ścianie domku wisi mały dzwonek, który wszyscy uważają za ten słyszany, oprócz jednego chłopca.
Ten chłopiec, królewski syn, twierdzi, że dźwięk był zbyt potężny, by pochodzić z tak małego dzwonka. Wyrusza sam dalej w głąb lasu, gdzie samotność i dźwięk jeszcze bardziej poruszają jego serce.
Spotyka biednego chłopca w drewniakach i przykrótkiej kurtce. To ten, który wcześniej nie mógł pójść. Chłopiec oddał pożyczony strój i teraz, ubrany biednie, idzie sam, pociągnięty dźwiękiem dzwonu. Królewicz proponuje, by iść razem, lecz chłopiec uważa, że trzeba iść w przeciwną stronę. Rozdzielają się, każdy idzie swoją drogą przez ciernie, lecz to królewiczowi towarzyszymy dalej w poszukiwaniu dzwonu, który pragnie odnaleźć nawet na końcu świata.
Małpy siedzące na drzewach śmieją się z niego i zastanawiają się, czy go pobić. Królewicz odważnie zapuszcza się w las. W lesie rosną niezwykłe kwiaty, między innymi białe lilie z czerwonymi pręcikami i niebieskie tulipany. Jabłonie mają owoce wyglądające jak świecące bańki mydlane. Na łąkach bawią się jelenie i łanie, a drzewa mają pęknięcia pełne trawy i pnączy. W głębi lasu znajdują się jeziora, w których pływają łabędzie. Królewicz nasłuchuje dźwięku dzwonu i sądzi, że dochodzi on z jednego z jezior.