W dzień konfirmacji pastor wygłasza poruszające kazanie. Konfirmanci są wzruszeni, stają się dorosłymi ludźmi. W blasku słońca wychodzą za miasto i słyszą tajemniczy dźwięk dzwonu dochodzący z lasu. Prawie wszyscy chcą natychmiast tam pójść, z wyjątkiem trójki z nich. Jedna dziewczyna musi przymierzyć sukienkę balową, bo to był dla niej powód bierzmowana. Jeden chłopiec musi oddać pożyczony odświętny strój. Trzeci nie chodzi nigdzie bez rodziców i chce pozostać posłusznym dzieckiem, nawet jako dorosły.
Pozostali wyruszają pełni radości, śpiewają, trzymają się za ręce i cieszą się pięknym dniem. Dwójka najmłodszych szybko się męczy i wraca do miasta. Dwie dziewczynki zatrzymują się, by wić wianki i również nie idą dalej. Ci, którzy docierają do cukierni, zaczynają wątpić w istnienie dzwonu i myślą, że to tylko złudzenie.
Wtem z lasu rozlega się dźwięk dzwonu, tak piękny i uroczysty, że kilku z nich idzie dalej. Las staje się gęsty i pełen roślin, co utrudnia przejście, zwłaszcza dziewczętom, które boją się o ubrania. Jeden z bierzmowanych kładzie się, by lepiej nasłuchiwać dźwięku i zostaje sam. Reszta trafia do domku z kory i gałęzi, nad którym pochyla się jabłoń i kwitną róże.