Po opuszczeniu zakonu Po opuszczeniu zakonu Izydor Wysłouch zaprzestał działalności publicystycznej, mimo że nie był już ograniczony regułami kościelnymi. W okresie po rezygnacji z sutanny opublikował jedynie kilka broszur oraz kilkanaście artykułów, co stanowiło wyraźny spadek aktywności w porównaniu z latami 1906–1908. Niemniej prowadził życie zgodne z zasadami ascetyzmu i porządku – nawet Zofia Nałkowska, która liczyła na romans, zauważyła, że jego styl bycia nie uległ zmianie po odejściu z klasztoru.
Jego poglądy ideowe uległy radykalizacji, jednakże w porównaniu z innymi świeckimi działaczami pozostawały umiarkowane. Izydor Wysłouch unikał publicznego rozliczania się z okresem życia zakonnego. Część jego dotychczasowych współpracowników przestała się nim interesować po przejściu na świeckość, a on sam nie zyskał trwałego poparcia w żadnym z istniejących środowisk politycznych czy ideowych. Był postrzegany jako zbyt radykalny przez Kościół i środowiska chadeckie, a jednocześnie zbyt religijny dla ruchów socjalistycznych. Andrzej Chwalba zauważył, że nie zdobył on uznania wśród partii robotniczych, które identyfikowały go z Kościołem.