Aleksander Świętochowski stwierdził, że Izydor Wysłouch nie stał się twórcą odrębnego nurtu ideowego. Pod koniec 1910 wyjechał do Paryża, gdzie był wolnym słuchaczem na École des hautes études oraz uczestniczył w wykładach Alfreda Loisy’ego. W Paryżu działał w środowisku anarchosyndykalistów i wolnomyślicieli, m.in. wokół Józefa Zielińskiego. Według relacji uczestniczył w demonstracjach robotniczych, podczas których wygłaszał antyklerykalne przemówienia, zachowując habit zakonny.
Przed wybuchem I wojny światowej powrócił do Polski z powodu problemów zdrowotnych. Popierał działalność Józefa Piłsudskiego, jednak ze względu na stan zdrowia nie angażował się bezpośrednio w działania niepodległościowe.
Po I wojnie światowej 1 stycznia 1919 podjął pracę w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej. W ciągu ośmiu lat awansował do stanowiska naczelnika jednego z wydziałów. Był współtwórcą polskiego ustawodawstwa socjalnego, przygotował nowelizację Ustawy o obowiązkowem ubezpieczeniu na wypadek choroby oraz współautorował projekt ustawy o Kasach Chorych. W 1931 był sygnatariuszem polsko-niemieckiej umowy dotyczącej wzajemnego uznawania zobowiązań wynikających z ubezpieczeń społecznych. W 1933 pod jego kierownictwem opracowano projekt nowej ustawy o ubezpieczeniach społecznych.