W ramach uzbrojenia zamontowano działko 20 mm FM-K 38 w kadłubie i dwa karabiny montowane w skrzydłach: Fl.Mg. 29 kalibru 7,5 mm. Bomby o łącznej masie 400 kg były mocowane pod skrzydłami. W celu obrony tyłu samolotu zamontowano podwójny karabin Fl.Mg. 29. Mechanizm wciągania podwozia podniósł masę samolotu z 2130 kg na 2272 kg. Ta wersja otrzymała oznaczenie C-3603.
Moce produkcyjne fabryki były niewystarczające, aby móc wytworzyć tak duże zamówienie. W celu zwiększenia mocy produkcyjnych użyto filii fabrycznych oraz wykorzystano podwykonawców. Wśród nich znaleźli się: Dornier-Werke w Altenrhein, Schweizersche Wagons- und Aufzügefabrik AG w Schlieren oraz Revue Thommen AG z Waldenrbuga. Dla zapewniania napędu również silniki trafiły do produkcji licencyjnej. Ich wykonanie zostało powierzone wykonawcom takim jak: Adolph Saurer AG z Arbon oraz Schweizerische Lokomotiv- und Maschinenfabrik z Winterthur. Główny konstruktor w celu kontroli nad rozwojem samolotu przejął stanowisko dyrektora Działu Technicznego w fabryce w Emmen. W lutym 1942 roku z fabryki wyszły pierwsze gotowe samoloty. Pierwszą partię 25 sztuk wyróżniał pojedynczy karabin maszynowy w tylnej części kabiny. Z powodu trudności produkcyjnych zamówienie na samoloty zmalało z 200 do 150 sztuk.