W maju 1919 roku awansował do stopnia podporucznika i przydzielony początkowo do 107 Szpitala Polowego, a następnie 209 Szpitala Polowego 13 Kresowej Dywizji Piechoty. W roku 1920 brał udział w wojnie polsko-radzieckiej. W styczniu 1921 roku przeniesiony został na stanowisko lekarza 3 batalionu 2 pułku saperów, a następnie 52 pułku piechoty. W 1921 został skierowany do Krakowa celem ukończenia studiów medycznych które ukończył w 1925. W 1930 otrzymał stanowisk lekarza dyonu szkolnego, następnie został wyznaczony lekarzem dyonu minowców a później został kierownikiem przychodni lekarskiej na ORP „Bałtyk”, czasowo pełnił także funkcje lekarza Portu Wojennego w Gdyni oraz lekarza załogi Westerplatte. W 1931 dr Bielawski został mianowany ordynatorem oddziału Chorób Wewnętrznych i Zakaźnych Szpitala Marynarki Wojennej w Gdyni. W 1938 został szefem sanitarnym Marynarki Wojennej i dyrektorem szpitala wojskowego w Gdyni. W roku 1938 mjr. Bielawski otrzymał awans do stopnia podpułkownika, w tym samym roku 30 kwietnia na własną prośbę odszedł na emeryturę. W sierpniu 1939 został zmobilizowany, został przydzielony do kadry zapasowej Szpitala Okręgowego w Toruniu, gdzie obejmuje stanowisko zastępcy komendanta szpitala.