Wielki strajk kolejowy z 1877 roku () – seria gwałtownych strajków kolejowych, które przetoczyły się przez Stany Zjednoczone latem 1877. Był to pierwszy ogólnokrajowy konflikt pracowniczy na taką skalę w historii USA, który wybuchł w kontekście głębokiego kryzysu gospodarczego po panice finansowej z 1873. Strajki rozpoczęły się na tle kolejnych obniżek wynagrodzeń w Baltimore and Ohio Railroad (B&O), będących już drugą taką redukcją w ciągu ośmiu miesięcy.
Tło W latach 70. XIX wieku praca na kolei była nisko opłacana i wyjątkowo niebezpieczna. Kryzys gospodarczy pozwolił pracodawcom na osłabienie raczkujących związków zawodowych tworzonych przez robotników przed i po wojnie secesyjnej. Obniżki płac, rosnące niezadowolenie społeczne i brutalne warunki pracy doprowadziły do wybuchu spontanicznego oporu.
Przebieg strajku Strajk rozpoczął się 16 lipca 1877 w Martinsburgu w Wirginii Zachodniej, gdzie pracownicy B&O zatrzymali ruch pociągów, odłączając lokomotywy i blokując ich wyjazd z zajezdni. Gubernator stanu, Henry M. Mathews, wysłał milicję stanową, ale wielu żołnierzy sympatyzowało ze strajkującymi, co uniemożliwiło skuteczną interwencję.