Fulmine – włoski niszczyciel z okresu międzywojennego i II wojny światowej typu Folgore (Dardo II serii). Nosił znak burtowy FL. Zbudowany we Fiume w ówczesnych Włoszech, zwodowany w 1931 roku, wszedł do służby w marynarce włoskiej (Regia Marina) w 1932 roku. Walczył podczas wojny na Morzu Śródziemnym. Zatopiony 9 listopada 1941 roku przez brytyjskie okręty podczas bitwy z konwojem Duisburg.
Wyporność standardowa okrętu wynosiła 1238 ton, a pełna początkowo około 1900 ton. Uzbrojenie stanowiły cztery armaty kalibru 120 mm w zdwojonych stanowiskach i sześć wyrzutni torped oraz małokalibrowa artyleria przeciwlotnicza i uzbrojenie przeciwpodwodne. Napęd stanowiły turbiny parowe, prędkość projektowa wynosiła 38 węzłów, lecz realna podczas wojny około 30 węzłów.
Projekt i budowa „Fulmine” należał do typu czterech włoskich niszczycieli, znanego w literaturze jako typ Folgore, określanego też przez marynarkę włoską jako druga seria typu Dardo. Stanowił on modyfikację konstrukcji typu Dardo (Freccia), w której zmniejszono szerokość kadłuba o pół metra, aby zwiększyć prędkość. Oprócz tego turbiny parowe systemu zamieniono na turbiny Belluzzo. O budowie czterech zmodyfikowanych okrętów zdecydowano w październiku 1929 roku, jeszcze przed wodowaniem pierwszych okrętów typu Dardo.