Zmniejszenie szerokości spowodowało zmniejszenie pojemności burtowych zbiorników paliwa o ok. 100 ton i zmniejszenie zasięgu. Ponadto pogłębiły się problemy ze statecznością, jakie miały już niszczyciele typu Dardo, co spowodowało konieczność zmian po zbudowaniu i dodania balastu.
„Fulmine” został zamówiony razem z bliźniaczym „Baleno” w stoczni we Fiume (obecnie Rijeka). Stępkę pod oba położono 1 maja 1930 roku. Wodowany był 2 sierpnia 1931 roku. 5 lipca 1932 roku przeprowadzono okrętu. Nazwa „Fulmine” oznaczała piorun. Otrzymał on znak burtowy od skrótu nazwy: FL. W odróżnieniu od typu poprzedzającego niszczyciele typu Folgore nie miały indywidualnych dewiz, jedynie dywizjonową (Fulgor in hostem, z łac. „Piorun we wroga”).
Dane taktyczno-techniczne
Opis ogólny Niszczyciele typu Folgore miały stalowy kadłub z podwyższonym pokładem dziobowym. Sylwetka okrętów wyróżniała się pojedynczym szerokim kominem i zastosowaniem dwóch dwudziałowych stanowisk armat na pokładzie dziobowym i nadbudówce rufowej. „Baleno” i „Fulmine” budowane we Fiume odróżniały się od drugiej pary i poprzednich okrętów zaokrągloną ścianą przednią nadbudówki dziobowej i minimalnie większą długością. Wyporność standardowa wynosiła 1238 ton, normalna 1665 ton, a pełna 1890 ton.