Nie był przy tym najmłodszym dowódcą filipińskim wymienianym w źródłach. Za takiego uznaje się Manuela Tinio, zaledwie dziewiętnastoletniego w chwili awansu.

Cailles był jednym z sygnatariuszy filipińskiej deklaracji niepodległości z 1898. Brał udział również w wojnie filipińsko-amerykańskiej. Pokonał wojska amerykańskie w (17 września 1900). Pozwolił wrogowi zabrać ciała poległych wraz z ich rzeczami osobistymi. Jego szlachetność w tej sytuacji zestawia się z kompletnym brakiem szacunku okazanym przez Amerykanów ciału Gregorio del Pilara w 1899. Cailles poddał się ostatecznie wojskom amerykańskim 24 czerwca 1901.

Po zakończeniu działań wojennych szybko zaangażował się w życie polityczne. Był gubernatorem prowincji Laguna (1901–1910 oraz 1916–1925). Między 1926 a 1931 zasiadał w Zgromadzeniu Filipińskim. Od 1932 do 1938 ponownie był gubernatorem Laguny. W kolejnych latach piastował funkcję w instytucjach państwowych związanych z weteranami wojennymi. Zmarł 28 lipca 1951.

Przypisy

Kategoria:Filipińscy politycy Kategoria:Filipińscy wojskowi Kategoria:Urodzeni w 1871 Kategoria:Zmarli w 1951