Gdy Frederik opowiada historię o zegarze miejskim i kolejowym, pradziadek dostrzega w niej głębszy sens. Przy rozstaniu z Frederikiem czuje wielki smutek, ale dzięki telegrafowi mogą być ze sobą w stałym kontakcie. Pradziadek mówi, że obecne czasy są pełne Bożej myśli i błogosławieństwa dla ludzkości. Dodaje, że Duńczycy jako pierwsi zrozumieli i opisali siły natury. Wzruszony całuje krewnego i opowiada, że patrzył w oczy człowieka, który pierwszy pojął te siły – były to oczy niewinne.
Po ponad miesiącu nadchodzi list od Frederika z Ameryki z wiadomością o jego zaręczynach z młodą, uroczą dziewczyną. Rodzina ogląda jej fotografię gołym okiem i przez szkło powiększające. Podziwiają, że zdjęcie oddaje wygląd lepiej niż obrazy dawnych mistrzów. Pradziadek żałuje, że dawniej nie posiadano tego wynalazku – można by było zobaczyć twarze wielkich ludzi. Mówi, że panna wygląda łagodnie i dobrze jej z oczu patrzy. Dzięki zdjęciu byłby w stanie ją rozpoznać, gdyby weszła do pokoju.