Historia Podstaw naukowych masażu segmentarnego upatruje się w odkryciach z przełomu XIX i XX wieku dotyczących zjawisk odruchowych w organizmie. W 1896 roku angielski neurolog Henry Head zaobserwował, że w przebiegu chorób niektórych narządów wewnętrznych pojawia się nadwrażliwość na ból w ściśle określonych obszarach skóry, odpowiadających unerwieniu segmentalnemu tych narządów. Obszary te nazwano później strefami Heada. Bodźce takie jak ucisk, dotyk czy zmiana temperatury, normalnie nieodczuwane jako bolesne, w obrębie tych stref wywołują ból. W kolejnych latach badacze stwierdzili, że zmiany odruchowe dotyczą nie tylko skóry, ale także innych tkanek – m.in. mięśni, tkanki łącznej, okostnej czy naczyń krwionośnych. Przykładowo szkocki lekarz James Mackenzie w 1917 roku opisał występowanie zjawiska zwiększonego napięcia i bolesności w mięśniach (tzw. strefy Mackenziego) w związku z chorobami narządów wewnętrznych. Niemiecki lekarz Willi Kohlrausch w 1937 roku odnotował przypadki ustąpienia dolegliwości narządów wewnętrznych po zastosowaniu masażu odruchowego na odpowiednich grupach mięśni szkieletowych.