Termin „masaż segmentarny” zaczął być używany dopiero od lat 50. XX w. – wcześniejsze publikacje posługiwały się określeniami „masaż punktów nerwowych” (A. Cornelius, 1909) lub „masaż odruchowy” (B. Barczewski, 1911). Za początek współczesnej metody uważa się wydanie w 1952 roku pierwszego podręcznika pt. „Masaż segmentarny” autorstwa O. Gläsera i W. A. Dalicho, będącego podsumowaniem ich doświadczeń klinicznych. Publikacja ta stała się podstawowym dziełem z zakresu masażu segmentarnego, przyczyniając się do spopularyzowania tej formy terapii.
Mechanizm działania Masaż segmentarny opiera się na zasadzie, że organizm ludzki funkcjonuje w sposób zintegrowany, a wszystkie jego części są ze sobą połączone nerwowo na poziomie odpowiednich segmentów (tzw. metamery). Każdy proces chorobowy w narządzie wewnętrznym wywołuje reakcje odruchowe w tkankach unerwianych przez ten sam segment rdzenia kręgowego. Zmiany takie mają charakter odruchowy (nie są pierwotnym uszkodzeniem tych tkanek, lecz skutkiem zaburzeń narządowych) i mogą podtrzymywać lub nasilać dolegliwości ze strony chorego narządu na zasadzie błędnego koła.