Sześć dużych fortów, jak również sześć mniejszych, miało łącznie 400 dział, najcięższe o kalibrze 210 mm. Uzbrojenie jednego fortu składało się z maksymalnie ośmiu dział kalibru 120–200 mm oraz trzech lub czterech dział przeciwpancernych kal. 57 mm. Załoga dużego fortu składała się z 400 ludzi, małych fortów broniło 80–100 ludzi.

thumb|Przekrój wieży pancernej i fortu z „Popular Mechanics” thumb|left|Trapezoidalny fort Brialmont, 1914 Belgijskie forty miały niewielkie zapasy żywności, wystarczające jedynie na codzienne potrzeby załogi. Toalety, prysznice, kuchnie i kostnica znajdowały się w przeciwskarpie, która w warunkach bojowych zupełnie nie spełniała swej roli. Miało to negatywny wpływ na zdolność fortów do wytrzymania długiego szturmu. Pomieszczenia socjalne znajdowały się bezpośrednio za koszarami, otwarte na tylny bok fortu, ze słabszą ochroną niż dwa „główne” boki. Tylne boki fortów zostały celowo osłabione w związku z założeniem, że w przypadku ich zdobycia przez wroga będzie można łatwiej odbić fort, atakując go od tyłu. Ponadto taka konstrukcja umożliwiała naturalną wentylację pomieszczeń mieszkalnych i socjalnych (wentylacja mechaniczna dopiero się wówczas pojawiała).