okaz typowy odłowił 7 marca 1904 roku oficer British Army Henry Nason Dunn.
Zdarzało się autorom wyróżniać dwa podgatunki. Tak więc podgatunek nominatywny podawano z Etiopii, Somalii i Kenii, podczas gdy podgatunek percivali umieszczano w zachodniej i środkowej Kenii. Niemniej trudno wyróżniać rzeczone podgatunki w sytuacji braku odpowiednich okazów. Handbook of the Mammals of the World traktuje gatunek jako monotypowy. Niekiedy wyróżniano ich aż pięć: H. h. hirtula, H. h. ahlselli, H. h. annulata, H. h. lutescens i H. h. powelli.
Na podstawie sekwencjonowania genów cytochromu b, ND2 i intronu transtyretyny otrzymano następujący kladogram (uproszczono):
Etymologia Helogale: helos ‘bagno’; γαλεή galeē lub γαλή galē ‘łasica’. hirtula: ‘szorstki, owłosiony’; przyrostek zdrabniający -ulus-a-um.
Tryb życia Mangusteczka etiopska wiedzie dzienny tryb życia, podobnie jak wiele innych przedstawicieli swej rodziny. Żyje ona prawdopodobnie w grupach społecznych, podobnie jak mangusteczka karłowata.
Zwierzę używa skalnych wychodni i termitier, aby urządzać sobie jamy.
Nie wiadomo nic o rozrodzie mangusteczki etiopskiej.