Głowę zwierzęcia opisują autorzy jako krótką, ale zaostrzoną, uszy jako niewielkie i zaokrąglone. Wzór zębowy obejmuje po 3 siekacze, pojedynczy kieł, 3 przedtrzonowce i 2 trzonowce, nie przedstawiając odmienności od licznych innych mangustowatych. Zęby policzkowe zdają się jednak ciężkie, jeżeli porówna się je z homologami mangusteczki karłowatej.

Ciało tego ssaka jest niskie, wydłużone, a utrzymuje się na krótkich nogach. Przednie łapy kończą się długimi pazurami.

Systematyka thumb|left|Najbliższą krewną mangusteczki etiopskiej jest mangusteczka karłowata Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1904 roku angielski zoolog Oldfield Thomas, umieszczając nowo opisany gatunek w rodzaju Helogale i nadając mu epitet gatunkowy hirtula. Opis ukazał się w artykule zatytułowanym O kolekcji ssaków pozyskanej w Somalilandzie przez majora H. N. Dunna, R.A.M.C., wraz z opisami pokrewnych gatunków z innych lokalizacji, opublikowanym w czasopiśmie „The Annals and magazine of natural history”. Miejsce typowe to Gabredarre w Kebridarze na terenie Etiopii. Holotyp to samica (sygnatura BMNH:Mamm:1904.5.9.8) ze zbiorów Muzeum Historii Naturalnej w Londynie;