Zbrodnia w Henrykowie – zbrodnia wojenna popełniona przez żołnierzy niemieckiego Wehrmachtu 18 września 1939 roku, w czasie II wojny światowej, we wsi Henryków na Mazowszu. Tego dnia, w odwecie za straty poniesione w walce z Wojskiem Polskim, żołnierze dolnosaksońskiej 19 DP spalili żywcem lub zastrzelili od 73 do 88 osób – uchodźców z zachodniej Polski, mieszkańców Henrykowa i okolicznych wsi oraz jeńców wojennych.
Przebieg wydarzeń 17 września 1939 roku, w końcowej fazie bitwy nad Bzurą, polski 55 pp z 14 DP zajął stanowiska w rejonie wsi Giżyczki, Piotrów i Henryków. Drogi prowadzące do Warszawy były w tym czasie wypełnione masami uchodźców z zachodniej Polski. W dniach 17–18 września polskie jednostki, silnie atakowane przez Luftwaffe, podejmowały próby przerwania niemieckiego kordonu i przebicia się do Puszczy Kampinoskiej.
Według naocznych świadków, przed południem 18 września do Henrykowa wkroczył oddział Wehrmachtu. Niemcy, niespodziewający się oporu i nieubezpieczeni, mieli natknąć się na grupę polskich żołnierzy (przypuszczalnie z 55 pp), którzy wycofywali się w kierunku Bud Iłowskich. Polacy z ukrytych pozycji obłożyli Niemców ogniem broni maszynowej, zadając im duże straty.