Tło Po I bitwie nad Marną, która zniweczyła śmiałe dążenia Niemców do błyskawicznego zwycięstwa na Zachodzie, a także po niepowodzeniu francuskich prób przeniesienia wojny na ziemie Alzacji i Lotaryngii, na froncie doszło do impasu. W pierwszej połowie 1915 roku francuskie i brytyjskie próby przełamania niemieckiej obrony zakończyły się kosztownymi porażkami. W grudniu 1914 roku generalny dowódca armii niemieckiej, gen. Erich von Falkenhayn, został zmuszony do wycofania około 14 dywizji z frontu zachodniego w celu wzmocnienia wysiłków na froncie wschodnim. Francuski dowódca, generał Joseph Joffre, dostrzegł szansę na przełamanie niemieckich umocnień. Brytyjska część ofensywy miała zostać skierowana w rejon miejscowości Loos.
Feldmarszałkowie John French i Douglas Haig (dowódca 1 Armii) uznali teren na południe od kanału La Bassée, nad którym górowały kontrolowane przez Niemców hałdy żużlu i wieże kopalniane, za nieodpowiedni do ataku, zwłaszcza biorąc pod uwagę odkrycie w lipcu, że Niemcy budują drugą pozycję obronną za linią frontu. Na konferencji w Frévent 27 lipca Frenchowi nie udało się jednak przekonać marszałka Ferdinanda Focha, że atak dalej na północ daje większe szanse na sukces.