Debata trwała do sierpnia, w międzyczasie Joffre opowiedział się po stronie Focha, a ostatecznie prośby brytyjskich dowódców polowych odrzucił 21 sierpnia feldmarszałek Horatio Kitchener, brytyjski sekretarz stanu ds. wojny.
Broń chemiczna thumb|left|Brytyjski kaptur przeciwgazowy z czasów I wojny światowej, ok. 1915 Rząd brytyjski początkowo odrzucał możliwość użycia broni chemicznej, ponieważ było to sprzeczne z duchem i literą konwencji haskich. Co więcej, użycie gazu do wytrucia żołnierzy przeciwnika było postrzegane przez konserwatywnych brytyjskich wojskowych jako „niesportowe”. Jednak gdy Niemcy 22 kwietnia 1915 roku po raz pierwszy użyli gazu w II bitwie pod Ypres, Brytyjczycy zmienili zdanie. Decyzja o użyciu gazu jako broni ofensywnej zapadła 3 maja 1915 roku, zgodnie z instrukcjami Kitchenera. Dowództwo utworzyło laboratorium w Helfaut niedaleko Saint-Omer, rozmieszczając tam specjalistyczne kompanie Royal Engineers pod dowództwem majora Foulkesa.