Zygmunt Wroczyński (ur. 2 lipca 1898) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys 8 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych korpusów wschodnich i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika i przydzielony do Szkoły Oficerskiej w DęblinieDz. Rozk. Wojsk. Nr 12 z 19 grudnia 1918, poz. 324.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 13 z 23 grudnia 1918, poz. 383.. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 34 pułku piechoty. Po śmierci porucznika Jana Sękulskiego (18 lutego 1920) objął dowództwo 8 kompanii. Wyróżnił się w maju 1920 w bitwie pod Rzeczycą.
Po zkończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 34 pułku piechoty w Białej Podlaskiej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 686. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 22 pułku piechoty w Siedlcach. Z dniem 3 listopada 1924 został odkomenderowany na dwuletni kurs Oficerskiej Szkoły Topografów w Warszawie. 1 grudnia 1924 prezydent RP nadał mu stopień kapitana z dniem 15 sierpnia 1924 i 249. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 1 października 1926, po ukończeniu kursu, został przydzielony do Wojskowego Instytutu Geograficznego w Warszawie.