Byron odwołał się do Napoleona ponownie w poemacie Wędrówki Childe Harolda z 1816 roku, gdzie Korsykanin zostaje określony jako największy, nie najgorszy z ludzi, jednak jego ocena w tym dziele nie jest jednoznaczna.
Trzy ostatnie zwrotki zostały dodane w 1831 roku po śmierci Byrona, a utwór w dłuższej formie został wydany w zbiorowym wydaniu dzieł Byrona w 1832 roku.
Utwór został przetłumaczony na język polski przez Wiktora Baworowskiego, przekład ukazał się w 43. numerze „Czasu” w 1885 roku, gdzie został on określony jako mało znany wiersz angielskiego wieszcza.
12 lipca 1942 roku Arnold Schönberg ukończył kompozycję Ode to Napoleon op. 41 na kwartet smyczkowy, fortepian i recytatora, w którym wykorzystał tekst wiersza Byrona; premiera odbyła się 24 listopada 1944 roku. Dla kompozytora Napoleon stanowił analogiczną postać do Adolfa Hitlera, który był wówczas u szczytu swej władzy.
Charakterystyka Utwór otwiera łaciński cytat z Juwenalisa: Expende Annibalem: – quo libra in duce summo Invenies?