(). Dwa dni po napisaniu utworu autor dodał jeszcze cytat ze Zmierzchu Cesarstwa Rzymskiego Edwarda Gibbona o cesarzu Juliuszu Neposie i końcu jego panowania.
Podmiot liryczny w wierszu przejawia ambiwalentne uczucia względem cesarza, pojawia się zarówno krytyka, jak i elementy fascynacji jego postacią. Ocena władcy jest oparta na opozycji czasu teraźniejszego z przeszłością, zostaje obelżywie nazwany czymsiś bezimiennym. Abdykacja zostaje nakreślona jako bezprecedensowy upadek. Pomimo porównania cesarza do Prometeusza, cesarz nie jest przedstawiony jako postać charakteryzująca się wzniosłością. Porównany zostaje także z antycznym atletą Milonem z Krotonu, gdyż podobnie jak on nie potrafił przewidzieć czyhających na niego niebezpieczeństw, został również na zasadzie kontrastu zestawiony z dyktatorem rzymskim Sullą oraz cesarzem Karolem V Habsburgiem. Napoleon został przedstawiony jako osoba próżna i pełna ambicji.
Ostatnią zwrotkę ody wypełnia pytanie, czy pośród panujących znajdzie się choć jeden, który nie byłby podłą osobą – jako jedyny taki przykład zostaje przywołany najlepszy – pierwszy i ostatni George Washington, co jest dodatkowo deprecjonujące wobec cesarza.