6 sierpnia 1914 wymaszerował z Krakowa z IV plutonem 1 kompanii kadrowej. W październiku tego roku pod Dęblinem został ranny w lewą nogę, lecz mimo otrzymanej rany pozostał w szeregach do powrotu 1 pułku strzelców do Krakowa. Po pięciodniowym pobycie w szpitalu został przydzielony do batalionu uzupełniającego kapitana Leona Berbeckiego, a w grudniu 1914 do 4 kompanii III batalionu 1 pułku piechoty. W tym samym miesiącu walczył w bitwie pod Łowczówkiem. Awansował na sekcyjnego. 1 lipca 1915 w bitwie pod Tarłowem został ranny w prawe biodro. Leczył się w Szpitalu Fortecznym Nr 9 w Krakowie, a od września w Domu Rekonwalescentów w Kamieńsku. W grudniu 1915 wrócił do III batalionu. Na początku kwietnia 1917 odnotowany w 10 kompanii III batalionu 1 pp i przedstawiony do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został internowany w obozie w Szczypiornie, gdzie pełnił funkcję komendanta bloku. Później został przeniesiony do obozu w Łomży, a w lutym 1918 zwolniony z internowania. Po zwolnieniu działał w Polskiej Organizacji Wojskowej.