Od 1 listopada 1918 walczył w szeregach 1 lubelskiego pułku piechoty (późniejszego 23 pułku piechoty) na wojnie z Ukraińcami, a później wojnie z bolszewikami. Dowodził 3 kompanią I batalionu 23 pp. Wyróżnił się 17 czerwca 1920 w walce pod Stefanpolem oraz w drugiej dekadzie sierpnia tego roku pod Macoszynem, w ramach kontruderzenia znad Wieprza. 31 sierpnia 1920 dowódca I batalionu, kapitan Henryk Borowik sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, który został zatwierdzony przez dowódcę pułku, kapitana Tadeusza Niezabitowskiego, dowódcę VI Brygady Legionów, pułkownika Wacława Wieczorkiewicza i dowódcę 3 Dywizji Legionów, generała podporucznika Leona Berbeckiego. 14 października 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.