wrażliwość wyników analizy na dobór nakładów i efektów; przyznawanie wysokiej oceny nie tylko rzeczywiście efektywnym jednostkom, lecz także takim, które charakteryzują się niszową kombinacją nakładów i efektów; wzrost liczby jednostek uznanych za efektywne wraz ze wzrostem liczby zmiennych (nakładów i efektów); możliwość uzyskania wskaźnika na podstawie różnych, niejednoznacznych kombinacji wag dla nakładów i/lub efektów.
Przykład Załóżmy, że mamy następujące dane:
Jednostka 1 produkuje 100 artykułów dziennie, a nakłady na każdy artykuł wynoszą 10 dolarów za materiały i 2 godziny pracy. Jednostka 2 produkuje 80 artykułów dziennie; w jej przypadku nakłady wynoszą 8 dolarów za materiały i 4 godziny pracy. Jednostka 3 produkuje 120 artykułów dziennie, zaś nakłady wynoszą 12 dolarów za materiały i 1,5 godziny pracy.
Aby obliczyć efektywność jednostki 1, definiujemy funkcję celu w następujący sposób:
która zależy od odpowiednich rezultatów dla pozostałych jednostek.
Efektywność nie może być większa od 1:
Efektywność jednostki 1: Efektywność jednostki 2: Efektywność jednostki 3:
zaś wagi nie mogą być ujemne: