„Zapora”. Wcielono go do plutonu Michała Szeremeckiego „Misia”, z którym próbował przetrwać nadchodzącą zimę. Pełnił wówczas funkcję amunicyjnego Kazimierza Kowala „Sokoła”. Brał udział w starciach pod Zakąciem, Bełżycach i Hoszni Ordynackiej. Dosłużył się stopnia kaprala.
Został aresztowany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa po ujawnieniu 1947. Po ciężkim śledztwie osadzono go na lubelskim zamku. W lipcu 1947 Wojskowy Sąd Rejonowy w Lublinie skazał Edwarda Ciupaka na 15 lat więzienia i 5 lat pozbawienia praw obywatelskich. Wyrok odsiadywał w więzieniach w Sieradzu i Strzelcach Opolskich, a następnie w Bytomiu, gdzie służył w karnej kompanii górniczej w kopalni Dymitrow. Po 8 miesiącach ciężkiej pracy na mocy trzeciej amnestii wyszedł na wolność. Wkrótce ożenił się i w 1958 wyjechał do Białogardu na Ziemie Odzyskane. Resort bezpieczeństwa aresztował go ponownie w 1962 w związku ze sprawą Andrzeja Kiszki ps. „Dąb”. Za pomoc udzielaną „Dębowi” w latach 50. Sąd skazał Ciupaka na 5 lat więzienia. Drugi wyrok odsiadywał w więzieniu w Wiśniczu. W 1966 wyszedł warunkowo z więzienia i wrócił do Nasutowa w gminie Białogard, gdzie do przejścia na emeryturę pracował w tamtejszym PGR-ze.
W 2020 został członkiem Związku Żołnierzy NSZ.