Po wybuchu wojny przez dwa miesiące prowadził duszpasterstwo w Pleszewie, ponieważ miejscowi księża musieli uciec. 12 marca 1940 został aresztowany i osadzony w Forcie VII w Poznaniu. Potem przeniesiony do obozów koncentracyjnych w Buchenwaldzie (15 lipca – 6 grudnia 1940) i Dachau (8 grudnia 1940 – 29 kwietnia 1945). Po wyzwoleniu udał się z polecenia bp. Józefa Gawliny zajął się w Kißleggu posługą wśród Polaków wysiedlonych do Niemiec. W 1946 został kapelanem oddziałów wartowniczych złożonych z młodzieży polskiej w Waldkrich, we francuskiej strefie okupacyjnej. Służył także miejscowym Polakom.
Po powrocie do Polski, 13 czerwca 1947 został proboszczem parafii w Dąbrówce Kościelnej. W latach 1948–1960 wykładał filozofię, psychologię i pedagogikę w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie. W 1961 został przeniesiony do Inowrocławia, gdzie 10 lutego objął probostwo parafii Parafii Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Inowrocławiu. Następnie został także dziekanem. Spotykał się z atakami ze strony aparatu państwowego i represjami administracyjno-sądowymi. 2 września 1963 został mianowany kanonikiem gremialnym Kapituły przy bazylice kolegiackiej św. Piotra i Pawła w Kruszwicy. W 1984 przeszedł na emeryturę.