Między 1858 a 1914 rozebrano większość domów otaczających kościół, zachowując tylko te przy południowej nawie.
Świątynia została uszkodzona podczas pożaru miasta z 25 sierpnia 1914, spłonęły fasada, południowe ramię transeptu i więźba dachowa, zniszczone zostało wyposażenie nawy południowej. Zniszczenia I wojny światowej naprawiono w latach 1924–1930, wzniesiono m.in. nową, stalową konstrukcję dachu, a nad skrzyżowaniem naw wzniesiono nową, neogotycką sygnaturkę, wzorowaną na ikonograficznych przedstawieniach ukazujących jej gotycki wygląd. Podczas prac nad instalacją systemu ogrzewania odkryto pozostałości romańskiego westwerku, ślady dawnych polichromii i malowideł sufitowych.
Kościół został ponownie zniszczony podczas bombardowania w maju 1944. Największym zniszczeniom uległo północne ramię transeptu oraz budynek mieszczący zakrystię i kapitularz. Świątynię odbudowano w latach 1954–1963. Badania archeologiczne z 1956 ukazały pozostałości romańskiego prezbiterium i transeptu oraz kryptę na planie koła. W latach 1986–1992 odrestaurowano zachodnią część, a w latach 1994–1998 – prezbiterium i nieukończony południowy portal. W prezbiterium utworzono wystawę sztuki średniowiecznej Schatkamer van Sint-Pieter (pl. Skarbiec św. Piotra).