Na wieść o toczącej się nad Bzurą bitwie, wielu wyższych oficerów Armii „Warszawa” i Dowództwa Obrony Warszawy domagało się podjęcia działań zaczepnych na zachodnim przedpolu stolicy, których celem byłoby odciążenie armii „Poznań” i „Pomorze”. Dowódca Armii „Warszawa”, gen. Juliusz Rómmel, był jednak temu zdecydowanie przeciwny. Po wielu dniach zwłoki wyraził zgodę jedynie na zorganizowanie lokalnego wypadu. Uderzenie na Blizne i Jelonki, przeprowadzone 18–19 września siłami trzech batalionów piechoty pod dowództwem ppłk. Leopolda Okulickiego, przyniosło jednak tylko skromne zdobycze terenowe.

W czasie tego wypadu III/26 pp podejmował działania, aby odciążyć zgrupowanie ppłk. Okulickiego. 19 września o godzinie 7:00 jego odwodowa 8. kompania przystąpiła do natarcia, osiągając Janów. Pomimo wsparcia udzielonego przez żołnierzy mjr. Decowskiego, Batalion Stołeczny – nacierający w tym czasie na fort Blizne – nie zdołał jednak zdobyć wyznaczonego celu i poniósł ciężkie straty. Do czasu powrotu do głównych sił batalionu, 8. kompania tworzyła w Janowie najdalej na zachód wysuniętą placówkę obrony Warszawy.