20 września patrole III/26 pp opanowały wschodnią część wsi Gać. Pozycje batalionu były tego dnia ostrzeliwane z kierunku Klaudyna. Były także rozpoznawane przez niemieckie patrole, z których jeden przedarł się do Lasu Bemowskiego.
W rozkazie operacyjnym nr 3 z 21 września płk Porwit nakazał III/26 pp samodzielnie bronić ośrodka oporu w Boernerowie, jednocześnie trzymając przyległy teren pod kontrolą ogniową (w łączności z sąsiednimi jednostkami). Boernerowo stanowiło tym samym wysunięty, samodzielny ośrodek oporu, podległy pod względem organizacyjnym dowódcy pododcinka „Północ”. W myśl koncepcji płk. Porwita, w momencie rozpoczęcia szturmu generalnego na Warszawę tego typu wysunięte placówki miały ściągnąć na siebie pierwsze uderzenie Niemców, zmusić ich do wcześniejszego rozwinięcia sił i zdradzenia tym samym głównych kierunków natarcia. Były przy tym – jak zauważa Dariusz Kaliński – „z reguły skazane na poświęcenie”.
21 września w godzinach popołudniowych – jak wynika m.in. ze wspomnień mjr. Decowskiego – Niemcy mieli przypuścić silny atak na Boernerowo, koncentrując się przede wszystkim na pozycjach 9. kompanii. Kontratak batalionowych odwodów miał po ciężkiej walce odepchnąć ich na pozycje wyjściowe.