Zajmowała to stanowisko do 9 czerwca 1937.
Autorka prac z dziedziny zagadnień prawa i radzieckiej polityki represyjnej, w tym książki o radzieckich obozach pracy „Od zbrodni do pracy” (, 1936, pod redakcją Andrieja Wyszynskiego).
9 czerwca 1937 została aresztowana jako „członek rodziny zdrajcy ojczyzny”; wraz z matką i siedmioletnim synem Genrichem postanowieniem Nadzwyczajnego Posiedzenia przy Ludowym Komisariacie Spraw Wewnętrznych została zesłana na 5 lat do Orenburga. 26 czerwca 1937 jej wyrok został zmieniony: została aresztowana pod zarzutem „działalności kontrrewolucyjnej”, a postanowieniem Nadzwyczajnego Posiedzenia przy Ludowym Komisariacie Spraw Wewnętrznych zesłanie zamieniono na pięć lat pracy w Poprawczym Obozie Pracy, a 5 lipca 1937 – na 8 lat więzienia w obozie koncentracyjnym Tiemnikow. Syn Genrich przebywał w sierocińcach w obwodzie orenburskim i kujbyszewskim. W 1938 została deportowana do Moskwy. 10 czerwca 1938, w „rozkazie specjalnym” („Moskwa-Centrum”), została wpisana na listę osób przeznaczonych do rozstrzelania bez formalnego wyroku sądowego jako osoba społecznie niebezpieczna;