Kolory są niezmieszane, a przejścia barwne agresywne. Stroje poszczególnych postaci wyraźnie kontrastują ze sobą pod względem dobranych kolorów. Maski dodają złośliwości bohaterom tej groteskowej sceny. Pociągnięcia pędzlem wyglądają na wyraziste i nerwowe, farba była nakładana impastowo. Dzieło przypomina pod względem kompozycji obraz Petera Paula Rubensa, który Ensorowi mógł być znany z reprodukcji.
Zbigniew Herbert w kontekście tego płótna oraz obrazu napisał, że pozwalają rozsmakować się w tym osobliwym impresjoniście z fantazją Boscha i ironią Goyi. Niektórzy badacze widzą w tym płótnie wizję małżeństwa malarza, w której pan młody został schwytany i nie ma dokąd pójść. W odniesieniu do wersji z 1911 roku muzeum, które ten obraz posiada przedstawia następującą interpretację: centralna postać w zielonym płaszczu o niebieskich włosach to siostra malarza Mariette, obok niej w cylindrze stoi jej narzeczony Tan Hée Tseu, chiński handlarz dziełami sztuki z Berlina (ślub w rzeczywistości odbył się w 1892 roku, ale autor mógł celowo datować płótno błędne, aby zmylić krytyków i odbiorców). Zaręczyny wywołały skandal w rodzinnym mieście Ensorów, dlatego artysta otoczył parę zamaskowanymi plotkarzami, którzy przyszli gapić się, śmiać i pokazywać palcami tych dwoje.