Lokaut w Dublinie () – jeden z najważniejszych i najbardziej gwałtownych konfliktów pracowniczych w historii Irlandii. Trwał od 26 sierpnia 1913 do 18 stycznia 1914 i dotyczył przede wszystkim prawa pracowników do zrzeszania się w związku zawodowym Irish Transport and General Workers’ Union (ITGWU). Spór objął około 20 000 pracowników i dotknął blisko 80 000 ich bliskich.
Tło społeczne i gospodarcze Na początku XX wieku Dublin był jednym z najuboższych miast Europy. Większość klasy pracującej zamieszkiwała przeludnione, zrujnowane kamienice. W 1911 jedna trzecia rodzin żyła w jednopokojowych mieszkaniach, a wskaźnik śmiertelności dzieci należał do najwyższych w Europie. Średnie zarobki w Dublinie były o połowę niższe niż w Londynie, a bezrobocie utrzymywało się na wysokim poziomie.
Ruch związkowy był słabo rozwinięty – dominowały w nim brytyjskie związki zawodowe zrzeszające głównie wykwalifikowanych robotników. Próbę zorganizowania irlandzkich robotników podejmował James Connolly, a od 1908 skutecznie kontynuował ją Jim Larkin, który założył ITGWU – związek otwarty na pracowników niewykwalifikowanych.