Larkinizm łączył postulaty socjalne, republikańskie i syndykalistyczne.

Geneza konfliktu Bezpośrednim impulsem do konfliktu była decyzja Willama Martina Murphy’ego, właściciela Dublin United Tramway Company (DUTC), wpływowego przedsiębiorcy i konserwatywnego nacjonalisty. W sierpniu 1913 nakazał on pracownikom zrzeczenie się członkostwa w ITGWU pod groźbą zwolnienia. Gdy Larkin ogłosił strajk tramwajarzy, Murphy zorganizował odpowiedź ze strony Dublin Employers’ Federation, wzywając do masowego lokautu – wyrzucania z pracy wszystkich członków ITGWU i ich sympatyków.

Przebieg lokautu

Strajki i protesty Strajk rozpoczął się 26 sierpnia 1913, lecz tylko około 200 spośród 800 tramwajarzy przyłączyło się do protestu – pozostali byli zastraszeni lub wcześniej zwolnieni. Sytuacja szybko przekształciła się w szeroki konflikt klasowy. Larkin uruchomił serię strajków solidarnościowych, które objęły kluczowe sektory, m.in. transport, porty i zaopatrzenie.

Do 4 września ponad 400 pracodawców przyłączyło się do lokautu. W jego szczytowym momencie zwolnionych lub strajkujących było około 15 000 pracowników, a tysiące innych znalazło się w trudnej sytuacji finansowej.