Krwawe represje Najbardziej dramatycznym momentem konfliktu był dzień 31 sierpnia 1913, znany jako „Krwawa niedziela” (). Policja brutalnie spacyfikowała wiec zorganizowany na Sackville Street (obecnie O’Connell Street), raniąc kilkuset uczestników. W wyniku zamieszek zginęły co najmniej trzy osoby, a ponad 500 zostało rannych. Wydarzenie to wywołało oburzenie wśród brytyjskich związków zawodowych, które zaczęły wspierać strajkujących pomocą materialną. Brytyjski Kongres Związków Zawodowych (TUC) przekazał ponad 106 000 funtów w żywności, odzieży i gotówce.

Reakcje Kościoła i społeczeństwa Projekt „Dublin Kiddies’ Scheme”, stworzony przez angielską socjalistkę Dorę Montefiore, przewidywał czasowe przyjęcie dzieci strajkujących rodzin przez angielskie rodziny robotnicze. Spotkał się jednak z ostrą krytyką ze strony Kościoła katolickiego, który obawiał się o wiarę i lojalność dzieci wobec katolickiej Irlandii. W Dublinie powstały komitety czuwające, które skutecznie uniemożliwiały realizację planu. Pomimo oburzenia, wsparcie dla strajkujących w samej Irlandii było niewielkie.