Jan Wierzchoń (ur. 3 marca 1897 w Kamionce, zm. 30 listopada 1935 w Mysłowicach) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 40 pułku piechoty. Dowodził 2 kompanią, a po zranieniu kapitana Henryka Weissa (31 maja 1920) objął dowództwo I batalionu. Wyróżnił się 3 marca 1920 dowodząc 2 i 4 kompanią podczas wypadu na , położone na południowy wschód od Nowokonstantynowa, za co otrzymał pochwałę od dowódcy 5 Dywizji Piechoty, generała Władysława Jędrzejewskiego. Od 30 kwietnia do 5 sierpnia 1920 pełnił obowiązki dowódcy 40 pułku piechoty. Po raz drugi wyróżnił się 6 września 1920 dowodzac I batalionem w wypadzie na folwark i wieś Jabłonówka.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 40 pp w garnizonie Lwów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 122. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 10 lipca 1922 został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy batalionu. W tym samym roku został zwycięzcą oficerskich zawodów strzeleckich w Okręgu Korpusu Nr VI i otrzymał nagrodę ministra spraw wojskowychDz. Rozk. MSWojsk. Nr 44 z 7 listopada 1922, zał. nr 1 . Obwieszczenie.. W 1923 pełnił obowiązki dowódcy II batalionu.