31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 52. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Po awansie został zatwierdzony na stanowisku dowódcy II batalionu. W maju 1925 w dalszym ciągu dowodził II batalionem. W kwietniu 1928 został przeniesiony z 40 pp do 74 pułku piechoty w Lublińcu na stanowisko kwatermistrza.
17 sierpnia 1931 na przejeździe kolejowym w Wilkowicach kierując samochodem osobowym spowodował wypadek, w którym śmierć poniósł pasażer – kapitan Feliks Feldt, a drugi pasażer – podpułkownik dyplomowany Józef Gruszka doznał ciężkich obrażeń ciała. Major Wierzchoń także doznał ciężkich obrażeń ciała.
W opinii za 1932 ówczesny inspektor armii, generał dywizji Edward Rydz-Śmigły napisał o nim: „sprytny. Przebiegły. Większe zdolności organizacyjne i administracyjne aniżeli taktyczne. Kwatermistrz bardzo dobry. Ogólnie zaledwie dociąga do przeciętności”. W listopadzie 1933 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu. W marcu 1934 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr IV, a z dniem 31 lipca tego roku przeniesiony w stan spoczynku.