Bruniusa powstała w 1921 pod tym samym tytułem z udziałem Gösty Ekmana i Mary Johnson (film ten był także ekranowym debiutem Grety Garbo w roli statystki).
Molander odnosił również sukcesy jako adaptator i tłumacz (przełożył m.in. Cyrano de Bergerac Edmonda Rostanda w 1900). Uważano go za wybitnego reżysera teatralnego, zwłaszcza jeśli chodzi o wystawianie dużych sztuk z pompą i przepychem, oraz za osobę z wyczuciem historii i dobrego instruktora. Odegrał ważną rolę w wystawie teatralno-muzycznej na Wystawie Sztokholmskiej w 1897 i był pomysłodawcą tzw. pociągów ludowych, które za niewielką opłatą przywoziły na wystawę ludzi z odległych części kraju i Norwegii.
Po jego śmierci opublikowano zbiór Strödda skizzer och berättelser (1901), zawierający opis Sztokholmu „Farbror Kuno Ottokar” (1891), listy z podróży oraz humorystyczne eseje i szkice o charakterze kroniki, które wcześniej były dostępne w dzienniku.
Życie prywatne Był synem naczelnego lekarza Johana Molandera i Augusty Dybeck. Od 1888 do swojej śmierci jego żoną była aktorka Lydia Molander, z którą miał dwóch synów: Gustafa (żonatego z Karin Molander) i Olofa. Miał siostrę, lekarkę Sigrid Engström.