Janusz „Jan” Bełza, ps. „Bernard” (ur. 14 lutego 1925 w Warszawie, zm. 16 lipca 2020) – polski i amerykański neurochirurg, wykładowca akademicki, powstaniec warszawski, działacz kombatancki.
Życiorys Był synem Stanisława i Zofii z Urbaniaków. Miał brata plut. Wiesława Bełzę ps. „Pyza”, który również brał udział w powstaniu warszawskim. Przed wojną uczęszczał do I Miejskiego Gimnazjum i Liceum im. gen. Józefa Sowińskiego w Warszawie. Podczas wojny kontynuował naukę na tajnych kompletach w tej samej szkole.
Brał udział w kampanii wrześniowej jako 14-letni ochotnik. W czasie powstania był w stopniu kaprala podchorążego żołnierzem plutonu kwatermistrzostwa w batalionie „Czata 49” Zgrupowania „Radosław”. Od 6 do 12 sierpnia był kierowcą ciężarówki rozwożącym artykuły spożywcze z ulicy Stawki do magazynów na Starym Mieście. 28 sierpnia został przysypany gruzem podczas akcji ratunkowej przy ul. Mławskiej 3. Z narażeniem życia pod ostrzałem granatników wyciągał ludzi z zawalonego budynku. Doznał wtedy złamania obojczyka i urazu głowy. W nocy z 30 na 31 sierpnia był w grupie żołnierzy desantujących się z kanałów na plac Bankowy. Po reorganizacji oddziałów powstańczych służył w 21. pułku piechoty im. Dzieci Warszawy 8. Dywizji Piechoty Armii Krajowej im. Romualda Traugutta. Dostał się do niewoli niemieckiej.